ജയഭാരതി തീയറ്റേഴ്സിന് വേണ്ടി നാടകം എഴുതുന്നത് ഷേക്സ്പിയര് പവിത്രനാണ് ( ജയസൂര്യ ). അനേകം പുരസ്കാരങ്ങള് നേടിയിട്ടുളള അദ്ദേഹം ഇപ്പോള് writer’s block അനുഭവിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ജയഭാരതി തീയറ്റേഴ്സിന് ഉടനെ ഒരു പുതിയ നാടകം വേണം താനും. തീയറ്ററുകാര് പവിത്രനെ ഒരു നാട്ടിന്പ്രദേശത്ത് കൊണ്ടുപോയി താമസിപ്പിക്കുന്നു, എഴുതുവാനായി.
തന്റെ പുതിയ വാസസ്ഥലത്ത് വെച്ച് പവിത്രന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ ( റോമ ) പരിചയപ്പെടുന്നു. ( മലയാള സിനിമയല്ലേ, പെണ്ണ് ചുണക്കുട്ടിയായിരിക്കണം, വീട്ടില് ഒരിക്കലും തീരാത്ത പ്രശ്നങ്ങളും കാണണം.) അയാള് ആ പെണ്കുട്ടിയുടെ കഥ നാടകമാക്കിത്തുടങ്ങുന്നു. കഥക്ക് വേണ്ടി നാടകകൃത്ത്, ജീവിതത്തില് പ്രയോഗിക്കാനായി അവളില് പല ആശയങ്ങളും കുത്തിവെക്കുന്നു. ( പണ്ട് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുളളതെങ്കിലും നല്ലൊരു thread ആണത്. ) എന്നാല് ഒരു സുപ്രഭാതത്തില് പെണ്കുട്ടി അപ്രത്യക്ഷയാവുന്നു - പണമുണ്ടാക്കി കുടുംബം രക്ഷിക്കാനായി ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക്. നായകന്റെ അപ്പോഴത്തെ പരാക്രമവും കീറിവിളിയും കാണുമ്പോള് നമ്മള് ഊഹിക്കണം, അവര് കടുത്ത പ്രേമത്തിലായിരുന്നുവെന്ന്. നായകന് തന്റെ കാമുകിയെ അന്വേഷിച്ച് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നു. (ജയഭാരതി തീയറ്റേഴ്സിന്റെ നാടകമൊക്കെ പോട്ട്, പുല്ല്! ) മാസങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അയാള് അവളെ കണ്ടെത്തുന്നു, വിചിത്രമായ കഥകളറിയുന്നു, പിന്നെ ക്ലൈമാക്സ്. ( അവസാന രംഗത്തിലേക്കുളള കട്ട് നന്നായിട്ടുണ്ട്. )
‘പച്ച’യായ മനുഷ്യരുടെ കഥയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണത്രേ കഥാകൃത്ത് ബഷീറിനെയൊക്കെപ്പോലെ ‘പച്ച’യായ മനുഷ്യരെ അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്നത്. എന്താണ് ഈ പച്ച എന്ന് ഞാന് പണ്ട് മുതലേ ആലോചിക്കാറുണ്ട്. ( നമ്മള് സാധാരണക്കാരുടെ കളറെന്താണാവോ! ) പ്രസ്തുത കലാകാരന് കണ്ടെത്തുന്ന പെണ്കുട്ടി അവസാനം പറയുന്ന കഥ പക്ഷേ, വല്ല magenta-യോ fuchsia -യോ ഒക്കെ ആവാനേ തരമുളളൂ. അത്രക്ക് വിചിത്രമാണ് സംഭവങ്ങള്.
അലറിപ്പാഞ്ഞ് പോകുന്ന ഒരു തീവണ്ടിയുടെ അടുത്ത് നില്ക്കുന്ന പ്രതീതിയാണ് സിനിമയുടെ ആദ്യപകുതി കാണുമ്പോഴുണ്ടാവുക. ഒച്ചപ്പാടും ബഹളവുമുളള രംഗങ്ങള് ഒന്നിനുപുറകേ ഒന്നായി അതിവേഗം വന്നുപോകുന്നു. രണ്ടാം പകുതിയുടെ ചിത്രീകരണം ഭേദമാണ്. ഒന്നിനും ഒരു ഗുണവും ചെയ്യാത്ത മടുപ്പിക്കുന്ന പാട്ടുകള് ഈ സിനിമയിലുമുണ്ട്.
സലീം കുമാറിന്റെ തമാശകള് അടുത്തിടെയായി ചിരി ഉണര്ത്തുന്നുണ്ട്. അശ്ലീലച്ചുവയുളളവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക ‘നമ്പറു’കളെങ്കിലും, അവ അറപ്പുളവാക്കുന്നില്ല. ജയസൂര്യ എല്ലാ സിനിമകളിലും ജയസൂര്യ തന്നെ. ജഗതിയും തഥൈവ.
എഴുത്തുകാരനും അഭിനേതാവുമായ Jean-Claude Carrière എന്ന ഫ്രഞ്ചുകാരന്റെ ‘The Secret Language of Film’ എന്ന പുസ്തകം സിനിമാപ്രേമികള്ക്ക് അറിയാമായിരിക്കും ( വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ) വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണ് ഞാനത് വായിച്ചതെങ്കിലും എന്റെ ഓര്മ്മയിലിപ്പോഴുമുളള ഒരു ഭാഗത്തെപ്പറ്റി ഇവിടെ പറയാം. ഒരിക്കല് Carrière-യും മറ്റും ഫ്രഞ്ച് നഗരങ്ങളുടെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളില് താമസിക്കുന്ന ദരിദ്രരായ ആളുകളുടെ കഥ പറയുന്ന ഒരു സിനിമ ഷൂട്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഒരു apartment complex ഇത്തരക്കാര് താമസിക്കുന്ന സ്ഥലമായി മാറ്റി അവിടെയായിരുന്നു ചിത്രീകരണം. ഷൂട്ടിങ്ങ് തുടങ്ങുതിന് മുമ്പ് ധൃതി വെച്ച് കലാസംവിധായകന് ആ സമുച്ചയത്തിന്റെ കോണിപ്പടികള്ക്ക് ഇരുവശങ്ങളിലുമുളള ചുവരുകളില് കുറേ കോറിവെച്ചു. എന്തിനാണത് ചെയ്തതെന്ന് മറ്റുളളവര്ക്ക് ജിജ്ഞാസയായി. അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു, “സാധാരണ ഇത്തരം കെട്ടിടങ്ങളില് അനധികൃതമായാണ് ആളുകള് താമസിക്കാറ്. ഒഴിപ്പിക്കാനായി ബന്ധപ്പെട്ടവര് വരുമ്പോള്, ഇവര് ധൃതിയില് കയ്യില് കിട്ടാവുന്ന ഗൃഹോപകരണങ്ങളൊക്കെയെടുത്ത് ഓടിപ്പോവും. അങ്ങനെ വേഗത്തില് പോവുമ്പോള്, ഈ സാധനങ്ങള് ചുവരുകളില് തട്ടി കോറലുകള് വീഴും. ഇത്തരം പാടുകള് ഇങ്ങനെയുളള apartment complex-കളില് കാണാനാവും.” ആ കലാസംവിധായകന്റെ ശ്രദ്ധ എവിടെയൊക്കെ എത്തി എന്ന് ആലോചിച്ച് നോക്കൂ! ഇങ്ങനയുളള കാര്യങ്ങള് കഥക്ക് നേരിട്ട് വലിയ പ്രയോജനമൊന്നും ചെയ്യുകയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷെ സിനിമയുടെ totality-ക്ക് ഇത്തരം detailing വളരെ വലിയ ഗുണം നല്കുക തന്നെ ചെയ്യും. നമ്മുടെ സിനിമയിലെ കലാസംവിധാനം എന്നു വെച്ചാല് എല്ലാം മോടിപിടിപ്പിക്കുക എന്നുളളതാണ്. ചെറ്റക്കുടിലാണെങ്കിലും അലങ്കാരവസ്തുക്കള്ക്ക് ഒരു പഞ്ഞവും കാണില്ല. ഒരു മീന്കാരിയുടെ വീട്ടില് Benefits Supervisor Sleeping-ന്റെ കോപ്പി വരെ ഇക്കൂട്ടര് വെച്ചുകളയും! ഈ സിനിമയില്, പവിത്രന് വന്നു താമസിക്കുന്ന ഓല മേഞ്ഞ വീട്ടില് ഇല്ലാത്ത സാധനമൊന്നുമില്ല. പത്തമ്പത് പുസ്തകങ്ങളുളള ഒരു cupboard വരെ ഉണ്ട്. അതാരുടെയായിരിക്കും, അത്തരമൊരു വീട്ടില് അതെങ്ങിനെ വന്നു എന്നൊന്നും ഒരു ചിന്തയുമില്ല. സ്ഥലം നിറക്കണം, അതിനെന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വെക്കണം, അത്രതന്നെ!
സിനിമയുടെ അവസാനം പരിതാപകരമാണ്. വയസ്സായ അച്ഛന്, ഭ്രാന്തിയായ അമ്മ, നാടൊട്ടുക്ക് കടം വരുത്തിവെച്ച് കടന്നുകളഞ്ഞ ചേട്ടന് തുടങ്ങിയ മലയാള സിനിമയിലെ സ്ഥിരം കഷ്ടപ്പാടുകളാണ് രാജേഷ് കെ. രാമന്റെ ഈ കഥയിലെ നായികക്കും. ബാംഗ്ലൂരിലെ ബസ് സ്റ്റാന്റിലും വഴിപോക്കരോടുമൊക്കെ ചോദിച്ച് ചോദിച്ചാണ് നായികയെ കാമുകന് മാസങ്ങള് കൊണ്ട് കണ്ടെത്തുന്നത്. പണം കിട്ടുന്നതോടെ അമ്മയുടെ ഭ്രാന്ത് നിശേഷം മാറുന്നു. ഇങ്ങനെയുളള കോമാളിത്തരങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും പുതിയ മലയാള സിനിമകള് ശീലമുളളവര്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകാന് തോന്നിക്കുന്ന രീതിയില് ഷൈജു-ഷാജിയുടെ ഈ ചിത്രം ബോറടിപ്പിക്കില്ല. എന്നാല് ശബ്ദം സഹിക്കവയ്യാതെ ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങള് പകുതിവെച്ച് തീയറ്റര് വിടാന് സാദ്ധ്യതയുണ്ട്.
Copyright © 2009 Malayalam Movie Reviews. This Feed is for personal non-commercial use only. If you are not reading this material in your news aggregator, the site you are looking at is guilty of copyright infringement. Please contact mail@malayalammoviereviews.com for more info.
]]>
പ്രസിദ്ധ കാര്ട്ടൂണിസ്റ്റായ സച്ചിദാനന്ദന്റെ ( ശ്രീനിവാസന് ) ഏഴ് വയസ്സുളള മകളെ ഒരു ടി. വി. പരസ്യത്തില് അഭിനയിക്കാന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. തമിഴ്നാട്ടില് വെച്ച്, രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം നീണ്ട് നില്ക്കുന്ന പരസ്യചിത്രീകരണത്തിനിടയിലെ ഒരു യാത്രക്കിടയില്, ബസ്സില് നിന്ന് കുട്ടി അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ഉയര്ന്ന പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് കേസന്വേഷിക്കുന്നു. തുടര്ന്ന് മറ്റ് പല കഥകളും ചുരുളഴിയുന്നു.
ഒറ്റവാചകത്തില് പറഞ്ഞ് തീര്ക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള് മിനിട്ടുകള് നീണ്ട് നില്ക്കുന്ന കഥകളായാണ് പറയുന്നത്. സിനിമയിലെ ആദ്യ അരമണിക്കൂറും, ഇടവേളക്ക് ശേഷമുളള അരമണിക്കൂറും അംഗുലീമാലയുടെ ഓട്ടം പോലെയാണ്. എത്ര ഓടിയിട്ടും എവിടെയും എത്തുന്നില്ല. ശേഷം കഥയില് വരുന്ന twist-കള് സാധാരണ ഒരാളെക്കൊണ്ട് സങ്കല്പ്പിച്ചെടുക്കാന് സാധിക്കില്ല. ആ സംഭവങ്ങളൊന്നും ഞാനിവിടെ വിവരിക്കുന്നില്ല, നിങ്ങള് ചിത്രം കാണാനുദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് suspense നഷ്ടമാവും. ലോകത്തെ ഏറ്റവും ദുരിതം പിടിച്ച പണി fire fighter-ന്റെയോ miner-ന്റെയോ ഒന്നുമല്ല, ഒരു കഥാകൃത്തിന്റെയാണ് എന്ന് തോന്നിപ്പോകും, ഈ കഥയുണ്ടാക്കാന് കഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടാല്. ഒരു സാധാരണ കുടുംബകഥയായി തുടങ്ങുന്ന സിനിമ ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ കഥയാവുന്നു, പിന്നെ ഒരു ജോലിയില്ലാത്ത കലാകാരന്റെ കഥയാവുന്നു, തുടര്ന്ന് മതതീവ്രവാദത്തിന്റെ കഥയാവുന്നു, ഒരു കുട്ടിയുടെ കഥയാവുന്നു, ഒരു ലോറി ഡ്രൈവറുടെ കഥയാവുന്നു… കഥകളങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയുണ്ടാക്കി ലിയോ തദേവൂസ് എന്ന പുതുമുഖ സംവിധായകന് പോയപ്പോള് അദ്ദേഹം എടുക്കാന് മറന്ന് പോയ ഒരു സാധനമുണ്ട് – യുക്തി. ഇന്ത്യന് സിനിമക്ക് ഇപ്പറഞ്ഞ സാധനം വേണ്ട എന്ന് ഇവിടുത്തെ സിനിമാക്കാര് ധരിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.
ഒരു നല്ല സംവിധായകന് detailing-ല് ശ്രദ്ധിക്കും. അത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലാകട്ടെ, സംഭാഷണത്തിലാകട്ടെ, കലാസംവിധാനത്തിലാകട്ടെ, അല്ലെങ്കില് ചെറിയ ചെറിയ സംഭവങ്ങളിലാവട്ടെ, എന്തിലും അയാളുടെ കണ്ണുകളെത്തും. സച്ചിദാനന്ദന് ജോലി അന്വേഷിച്ച് മാതൃഭൂമിയുടെ എഡിറ്ററെ കാണുന്നു. എഡിറ്റര് പുതിയൊരു സൃഷ്ടിയുമായി വരാന് സച്ചിദാനന്ദനോട് പറയുന്നു. സച്ചിദാനന്ദന് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന പുതിയ കഥാപാത്രവും കഥയും എഡിറ്റര്ക്ക് നന്നേ ബോധിക്കുന്നു. ഉടനെ തന്നെ എഡിറ്റര് തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചെക്കില് ഒരു തുക എഴുതി, സച്ചിദാനന്ദന് നല്കുന്നു! മാതൃഭൂമിയില് accounts സെക്ഷന് ഇല്ലേ? എഡിറ്ററാണോ അവിടെ ശമ്പളം കൊടുക്കുന്നത്? ‘നായകന്റെ പുതിയ രചന വിജയമായിരുന്നതിനാല് അയാള്ക്ക് പണം കിട്ടി’ എന്ന് വേറേ ഒരു രീതിയിലും സംവിധായകന് പറയാനറിയില്ലേ?
ബോറടി പോരാ എന്ന് സംവിധായകന് തോന്നുമ്പോള് അദ്ദേഹം പാട്ടുകള് ചേര്ക്കും. അവ, ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോഴെങ്കിലും ഓര്ത്തെടുക്കാന് പറ്റിയതായിരുന്നെങ്കില് തരക്കേടില്ലായിരുന്നു.
കുട്ടിയുടെ പ്രകടനം അസ്സഹനീയം. ശ്രീനിവാസന് അഭിനയിക്കാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തുന്നത് നന്നായിരിക്കും.
കുടുംബം ഒരു തണലാണത്രെ. അതുകൊണ്ടാണ് സിനിമക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു പേരിടാന് കാരണമെന്ന് സംവിധായകന് പറയുകയുണ്ടായി. സാധുത വരുത്തുവാന് വേണ്ടി വിശ്വാസികള് വേദപുസ്തകങ്ങള് ഇതിനേക്കാള് നന്നായി വളച്ചൊടിക്കും! ‘കച്ചവടസിനിമ’ എന്ന ലേബല് എന്തും കാട്ടാനുളള ലൈസന്സ് അല്ല. മൌലികമായ ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളും, എന്താണ് പറയാനുളളതെന്ന് വ്യക്തമായ ധാരണയുളളവരുമായ കലാകാരന്മാര് വരുവാനായി നമുക്ക് ഇനിയും കാത്തിരിക്കാം.
Copyright © 2009 Malayalam Movie Reviews. This Feed is for personal non-commercial use only. If you are not reading this material in your news aggregator, the site you are looking at is guilty of copyright infringement. Please contact mail@malayalammoviereviews.com for more info.
]]>
നമ്മിളിതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത കഥയാണ് ആദ്യപകുതിവരെ. ശിരുവാണി എന്ന പുഴയുടെ അടിത്തട്ടില് സ്വര്ണ്ണമുണ്ട്. പക്ഷെ അതെടുക്കുന്നത് അപകടം പിടിച്ച പണിയാണ്, അതിനൊരുങ്ങിയ പലരും മരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ദിവാകരന് ( കലാഭവന് മണി ) മുങ്ങിയാല് നിധി തീര്ച്ചായായും കിട്ടുമെന്ന് അവന്റെ വയസ്സായ അമ്മ വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷെ ദിവാകരന് അതില് താല്പര്യമില്ല, അവന് അദ്ധ്വാനിച്ച് ജീവിക്കാനാണ് ഇഷ്ടം.
ദിവാകരന്റെ ഭാര്യ രാധയുടെ ( പ്രവീണ ) സഹോദരിയും ഭര്ത്താവും അപകടത്തില് മരിച്ചുപോയത് കൊണ്ട്, അവരുടെ അഞ്ച് വയസ്സോളം പ്രായമായ പെണ്കുട്ടി, രാധയെയാണ് തന്റെ അമ്മയായി കണക്കാക്കുന്നത്. മുരടനായ ദിവാകരന് അതിഷ്ടമല്ല, ആ കുട്ടിയോ, രാധയുടെ അച്ഛനോ അവരുടെ വീട്ടില് വരുന്നതിനോട് പോലും അയാള്ക്കെതിര്പ്പാണ്.
മേല്പ്പറഞ്ഞപോലെ ഒക്കെയാണ് കഥ തുടങ്ങുന്നത്. വിചിത്രമെങ്കിലും, ഒരു difference ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് ഞാന് വിചാരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് രണ്ടാം പകുതിയില് കഥ വിചിത്രത്തില് നിന്ന് അതിവിചിത്രത്തിലേക്ക് പോയി. ദിവാകരന് സ്വര്ണ്ണം കിട്ടണമെങ്കില് ഒരു കുട്ടിയെ ബലി നല്കണമെന്ന് എവിടുന്നോ വന്ന ഒരു സന്യാസി പറയുകയും, ദിവാകരന് രാധയുടെ അനന്തരവളെ ബലി നല്കാന് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല് ഈ അഞ്ച് വയസ്സുളള കുട്ടിയുടെ പക്കല് അയ്യപ്പന്റെ ( നമ്മുടെ ശബരിമലവാസന് ) ഒരു ചിത്രമുണ്ട്. ഭക്തയായ അവള് എന്ത് ആഗ്രഹവും ഈ ചിത്രം നോക്കി പറഞ്ഞാലും അത് അയ്യപ്പന് സാധിച്ച് കൊടുക്കും. അതായത് നമ്മുടെ ചില പുരാണ സീരിയലുകള് ടൈപ്പ്. പണ്ടത്തെ തെലുങ്ക് സിനികളിലെ പോലെ അവസാനം ദൈവം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. ആ കൊച്ച് കുട്ടിയെക്കൊണ്ട് ഓരോന്ന് പറയിപ്പിക്കുന്നത് കേട്ടാല് തൊലി ഉരിഞ്ഞ് പോവും.
മറ്റ് പല പുതുമുഖ സംവിധായകരേക്കാള് ഭേദമാണ് ഈ ചിത്രമെടുത്ത വേണുഗോപന് എന്ന് തോന്നുന്നു. എന്നാല് 2008-ല് ഇങ്ങനെയൊരു വിഷയം എങ്ങിനെ ഒരാള്ക്ക് സിനിമയാക്കാന് സാധിക്കുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ ഇത്തരം ‘ദൈവ’സീരിയലുകളുടെ വിജയമാവും അദ്ദേഹത്തിന് പ്രേരണയായത്. കഥയും സംഭാഷണങ്ങളും ബാലിശമെങ്കിലും എസ്. സുരേഷ് ബാബുവിന്റെ തിരക്കഥ തരക്കേടില്ലല്ലോ എന്ന് നമുക്ക് തോന്നും. എന്നാല് ഒടുവില്, എവിടെയുമെത്താതെ പോകുന്ന കുറേ ഉപകഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ആ മതിപ്പില്ലാതാക്കും.
തുടരെത്തുടരെയുളള അനാവശ്യഗാനങ്ങള് വേറെ. ചില ഗാനങ്ങള് flash back കാട്ടാന് ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവ പ്രസക്തമല്ലാത്തതിനാല് നമുക്ക് നന്നേ ബോറടിക്കും. ഛായാഗ്രഹണവും മറ്റും substandard ആണ്. പുഴയില് നിന്നെടുക്കുന്ന സ്വര്ണ്ണം ഗ്രാഫിക്സ് ആണ്. അത്രയും തിളക്കമുളള സ്വര്ണ്ണം ഒരു പത്തിരുന്നൂറ് carat എങ്കിലും വരും.
സംവിധായകന് അയ്യപ്പവിശ്വാസി ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. പടം രക്ഷപ്പെടണമെങ്കില് അയ്യപ്പന് തന്നെ വിചാരിക്കണം. ശ്രീനിവാസന്റെ ഏതോ ഒരു സിനിമയില് പറയുന്നപോലെ, ആളുകള് ബഹിരാകാശത്തേക്ക് tour പോയി തുടങ്ങി… എന്നാലും ഇവിടെ കഥ ഇപ്പോഴും അയ്യപ്പനും കാളിയുമാണ്. വിഡ്ഢിത്തം പറഞ്ഞേ പറ്റൂ എങ്കില് വല്ല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരുടെ കഥയും പറഞ്ഞൂടേ? ഇപ്പോഴത്തെ സര്ക്കാരില് നിന്ന് ഒരു അവാര്ഡെങ്കിലും ശരിപ്പെടുത്താം.
Copyright © 2009 Malayalam Movie Reviews. This Feed is for personal non-commercial use only. If you are not reading this material in your news aggregator, the site you are looking at is guilty of copyright infringement. Please contact mail@malayalammoviereviews.com for more info.
]]>
മമ്മൂട്ടി ഇരട്ട വേഷത്തിലഭിനയിക്കുന്ന ഈ സിനിമ സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് അന്വര് റഷീദ്. രചന ബെന്നി പി. നായരമ്പലത്തിന്റേതാണ്. തമ്മില് പകയുളള ഇരട്ട സഹോദരങ്ങളെയാണ് മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഒറ്റവാചകത്തില് പറയുകയാണെങ്കില്, ‘മലയാളത്തിലുളള തമിഴ് സിനിമ.’
ഇരട്ടകള് തമ്മിലുളള വഴക്കും, രൂപസാദൃശ്യം കൊണ്ടുണ്ടാവുന്ന confusion-ഉം മറ്റും നമ്മള് ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതില് ഒരു സഹോദരന് ഊമയാണ്. അങ്ങിനെയാണ് നമ്മള് ഇവരെ തമ്മില് തിരിച്ചറിയുന്നത്. കഥയും ചിത്രീകരണവുമൊക്കെ പഴയ തമിഴ് സ്റ്റൈലാണ്. എന്നാലും സമകാലീന മലയാള സിനിമകളെ താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് ഈ ചിത്രം വളരെ ഭേദമാണ്. സീനുകള് തമ്മില് ബന്ധമുണ്ട്, രചയിതാക്കള് എന്താണ് പറയാനുദ്ദേശിച്ചതെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാവും തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളൊക്കെ ഈ സിനിമക്കുണ്ട്. തമാശകളില് ചിലതൊക്കെ ചിരിയുണര്ത്തുന്നവയുമാണ്. ഞാന് മുമ്പ് സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുളള പോലെ, ഇങ്ങനെയുളള സിനിമകളെടുക്കുന്നവരുടെ ഉന്നം ഉദാത്ത കലയൊന്നുമല്ലല്ലോ. ഇവര് ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന പ്രേക്ഷകര്ക്ക് ഇടക്ക്വെച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോകാന് തോന്നിയില്ലെങ്കില്, ഇത്തരം സിനിമകള് വിജയിച്ചു എന്നാണര്ത്ഥം.
സിനിമകണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള് ശ്രീനിയുടെ മൊബൈലില് ഒര text വന്നു: “Hows da movie?” മറുപടി ഇങ്ങനെ: “At least bearable, for a change.”
Copyright © 2009 Malayalam Movie Reviews. This Feed is for personal non-commercial use only. If you are not reading this material in your news aggregator, the site you are looking at is guilty of copyright infringement. Please contact mail@malayalammoviereviews.com for more info.
]]>